Αχ!

Πότε πέρασε κι ο Μάιος; Πότε έφτασε το καλοκαίρι; Πότε πέρασαν 7 μήνες από τότε που επέστρεψα; Πότε, πότε, πότε; Αυτή η σχέση μου με τον χρόνο θα με καταστρέψει!

Anyway, Διακοπές (λέμε τώρα, εγώ δεν διακόπτω από κάτι!!!) εδώ





















εδώ

























ή εδώ;

Duffy

Μερικές φορές το μόνο που χρειάζεται είναι μια κιθάρα...

Thunder

AC/DC - Thunderstruck (Live At Donnington)!!!

Ένεκα που έρχονται στην Αθήνα...

Γκρρρρρρρρρρρρ...

Γκρίνια. Ατέλειωτη, μίζερη, εκνευριστική γκρίνια. Αυτό που μισούν οι άντρες, που δεν μπορούν να ανεχτούν με τίποτα και που αποτελεί σύμφωνα με αυτούς χαρακτηριστικό αναπόσπαστο των γυναικών. Η αλήθεια είναι ότι έχω γνωρίσει στο παρελθόν αρκετές γυναίκες που γκρίνιαζαν, ειδικά όσες πλησίαζαν τα 30, όσες συγκατοικούσαν με το έτερον ήμισυ, όσες νόμιζαν ότι η ζωή τους χρωστάει περισσότερα και δεν μου άρεσε καθόλου. 'Οταν μάλιστα συζητούσα με άντρες για αυτές (ναι κι οι άντρες κουτσομπολεύουν, ειδικά στο εργασιακό περιβάλλον) μου έλεγαν πόσο ενοχλητικό είναι, πόσο ανώφελο και ανούσιο. Έτσι κι εγώ προσπάθησα να αποφεύγω να γκρινιάζω, δεχόμουν στωικά όσα μου συνέβαιναν, δοκίμασα να βλέπω με αισιοδοξία (μερικές φορές και με αναισθησία) τα πράγματα και ω,ναι είπα στον εαυτό μου ότι εγώ ΠΟΤΕ δεν θα γίνω σαν αυτές! Μέχρι που ήρθε η ώρα που πλησιάζω τα 30, που συγκατοικώ με το έτερον ήμισυ, που θεωρώ ότι η ζωή με έχει αδικήσει... Και γκρινιάζω. Και δεν μου αρέσει. Αλλά θεωρώ ότι είναι αναπόφευκτο. Όταν μεγαλώνεις και βλέπεις τις αλλαγές πάνω σου, όταν μοιράζεσαι το ίδιο σπίτι με κάποιον του αντίθετου φύλου, όταν δεν έχεις αυτά που έπρεπε να έχεις, και το χειρότερο όταν ζεις στην εποχή που ζεις, όπου τίποτε δεν φαίνεται ευοίωνο θα γκρινιάξεις. Μερικές φορές περισσότερο απ' ό,τι χρειάζεται, απ' ό,τι αντέχουν οι άλλοι και ο ίδιος σου ο εαυτός. Μερικές φορές απλά δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά...

Ωχ, που να φτάσω και 40!

My Funny Valentine...

Βράδυ. Αργά. Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Διάλογος μεταξύ ενός ζευγαριού που μένει μαζί.

Κοπέλα (αφού "χτυπιέται" μια ώρα με μουσική που της αρέσει): Αχ, μωρό μου, δεν είναι ωραία η μουσική;

Αγόρι: Ωραία είναι, αλλά δεν πας να βάλεις τα κρέατα στο ψυγείο;

Oh, yeah!

Rory Gallagher - Going to my Hometown

Recorded in a German TV studio back in June 1972.

xoxoxo!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

This is the end...

...my only friend!

Το τέλος της ζωής μου στην Αθήνα! Αν κάποιος μου έλεγε πριν από τρία χρόνια ότι θα μετακόμιζα στην επαρχιακή πόλη στην οποία μεγάλωσα, θα τον έλεγα τρελό. Ποτέ δεν ήθελα να ξαναγυρίσω, αλλά η ζωή πολλές φορές τα κανονίζει αλλιώς! Δεν το μετάνιωσα βέβαια μέχρι στιγμής, περνάω πολύ ωραία εδώ, αλλά μου λείπει η Αθήνα. Την αγάπησα πολύ αυτή την πόλη και εξακολουθώ να την αγαπώ. Αυτά που θα μου λείψουν περισσότερο είναι:
-Το κλίμα της...Χωρίς υγρασία και πολύ κρύο!
-Η αίσθηση ελευθερίας που σου δίνει. Δεν σε νοιάζει τι θα φορέσεις για να πας super-market, δεν σε νοιάζει τι θα πει ο γείτονας, μπορείς να βρίσεις άνετα στον δρόμο, μπορείς να είσαι ο εαυτός σου... Εδώ πάλι δεν μπορείς, πρέπει να προσέχεις συνέχεια και να λες στους ανθρώπους αυτά που θέλουν να ακούσουν, αλλιώς σε κοιτούν περίεργα...
-Το Παγκράτι, η γειτονιά μου, όπου έζησα 6 περίπου χρόνια, μια περιοχή γεμάτη ζωή, νέους ανθρώπους, ωραία στέκια...
-Γενικά το κέντρο. Σύνταγμα, Κολωνάκι, Μοναστηράκι, Θησείο, Ψυρρή, Γκάζι, απίστευτες περιοχές.
-Ο Πειραιάς, άλλη περιοχή με τελείως διαφορετική ατμόσφαιρα, με μέρη όπως η Καστέλα που πάντα θα σκέφτομαι...
-Οι διάφορες κουζίνες. Θα μου λείψουν τα κινέζικα, τα γιαπωνέζικα, τα μεξικάνικα. Εδώ δεν έχει τέτοια, δυστυχώς...
-Το μετρό. Ω, ναι, το μετρό...
Είναι κι άλλα που θα μου λείψουν αλλά θα τα κρατήσω για μένα.
Εσείς που μένετε εκεί μην γκρινιάζετε σας παρακαλώ! Να την εκτιμάτε, να την προσέχετε και να την φροντίζετε. Είναι μια υπέροχη πόλη...

New Beginning

Ποτέ δεν μου άρεσαν οι καινούργιες αρχές. Ίσως γιατί πίστευα ότι είναι μόνο στο μυαλό μας, αφού από τη στιγμή που δεν αλλάζουμε σαν άνθρωποι, τίποτα δεν ξεκινάει από την αρχή πραγματικά! (Αηδίες, όλα είναι υποκειμενικά!)

Ετοιμάζομαι να ξεκινήσω, όμως! Το τελευταίο διάστημα έγιναν τόσα πολλά που θεωρώ ότι με άλλαξαν και σαν προσωπικότητα! Δεν είμαι αυτή που ήμουν, αυτό είναι το μόνο σίγουρο και ναι ήθελα να το μοιραστώ στο μπλογκ μου! Νέες περιπέτειες λοιπόν! Και όπως μου είπε και ένας φίλος μου (που θα μου λείψει πολύ-πολύ): "πάρε μεγάλο ποπ-κορν, γιατί είναι μεγάλη η ταινία...".

Του αφιερώνω λοιπόν το "Never Can Say Goodbye"της Gloria Gaynor, όχι γιατί είναι gay ,αλλά γιατί είναι τρελός και του αρέσουν και τα 80's!

Kisses John!