Η παρούσα στιγμή είναι το μόνο που είχες, το μόνο που έχεις, το μόνο που θα έχεις ποτέ... Eckhart Tolle
Wednesday, April 15, 2009
Wednesday, March 25, 2009
Saturday, March 21, 2009
Γκρρρρρρρρρρρρ...
Γκρίνια. Ατέλειωτη, μίζερη, εκνευριστική γκρίνια. Αυτό που μισούν οι άντρες, που δεν μπορούν να ανεχτούν με τίποτα και που αποτελεί σύμφωνα με αυτούς χαρακτηριστικό αναπόσπαστο των γυναικών. Η αλήθεια είναι ότι έχω γνωρίσει στο παρελθόν αρκετές γυναίκες που γκρίνιαζαν, ειδικά όσες πλησίαζαν τα 30, όσες συγκατοικούσαν με το έτερον ήμισυ, όσες νόμιζαν ότι η ζωή τους χρωστάει περισσότερα και δεν μου άρεσε καθόλου. 'Οταν μάλιστα συζητούσα με άντρες για αυτές (ναι κι οι άντρες κουτσομπολεύουν, ειδικά στο εργασιακό περιβάλλον) μου έλεγαν πόσο ενοχλητικό είναι, πόσο ανώφελο και ανούσιο. Έτσι κι εγώ προσπάθησα να αποφεύγω να γκρινιάζω, δεχόμουν στωικά όσα μου συνέβαιναν, δοκίμασα να βλέπω με αισιοδοξία (μερικές φορές και με αναισθησία) τα πράγματα και ω,ναι είπα στον εαυτό μου ότι εγώ ΠΟΤΕ δεν θα γίνω σαν αυτές! Μέχρι που ήρθε η ώρα που πλησιάζω τα 30, που συγκατοικώ με το έτερον ήμισυ, που θεωρώ ότι η ζωή με έχει αδικήσει... Και γκρινιάζω. Και δεν μου αρέσει. Αλλά θεωρώ ότι είναι αναπόφευκτο. Όταν μεγαλώνεις και βλέπεις τις αλλαγές πάνω σου, όταν μοιράζεσαι το ίδιο σπίτι με κάποιον του αντίθετου φύλου, όταν δεν έχεις αυτά που έπρεπε να έχεις, και το χειρότερο όταν ζεις στην εποχή που ζεις, όπου τίποτε δεν φαίνεται ευοίωνο θα γκρινιάξεις. Μερικές φορές περισσότερο απ' ό,τι χρειάζεται, απ' ό,τι αντέχουν οι άλλοι και ο ίδιος σου ο εαυτός. Μερικές φορές απλά δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά...
Ωχ, που να φτάσω και 40!
Saturday, February 14, 2009
My Funny Valentine...
Βράδυ. Αργά. Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Διάλογος μεταξύ ενός ζευγαριού που μένει μαζί.
Κοπέλα (αφού "χτυπιέται" μια ώρα με μουσική που της αρέσει): Αχ, μωρό μου, δεν είναι ωραία η μουσική;
Αγόρι: Ωραία είναι, αλλά δεν πας να βάλεις τα κρέατα στο ψυγείο;
Friday, February 13, 2009
Friday, January 02, 2009
Friday, November 28, 2008
This is the end...
...my only friend!
Το τέλος της ζωής μου στην Αθήνα! Αν κάποιος μου έλεγε πριν από τρία χρόνια ότι θα μετακόμιζα στην επαρχιακή πόλη στην οποία μεγάλωσα, θα τον έλεγα τρελό. Ποτέ δεν ήθελα να ξαναγυρίσω, αλλά η ζωή πολλές φορές τα κανονίζει αλλιώς! Δεν το μετάνιωσα βέβαια μέχρι στιγμής, περνάω πολύ ωραία εδώ, αλλά μου λείπει η Αθήνα. Την αγάπησα πολύ αυτή την πόλη και εξακολουθώ να την αγαπώ. Αυτά που θα μου λείψουν περισσότερο είναι:
-Το κλίμα της...Χωρίς υγρασία και πολύ κρύο!
-Η αίσθηση ελευθερίας που σου δίνει. Δεν σε νοιάζει τι θα φορέσεις για να πας super-market, δεν σε νοιάζει τι θα πει ο γείτονας, μπορείς να βρίσεις άνετα στον δρόμο, μπορείς να είσαι ο εαυτός σου... Εδώ πάλι δεν μπορείς, πρέπει να προσέχεις συνέχεια και να λες στους ανθρώπους αυτά που θέλουν να ακούσουν, αλλιώς σε κοιτούν περίεργα...
-Το Παγκράτι, η γειτονιά μου, όπου έζησα 6 περίπου χρόνια, μια περιοχή γεμάτη ζωή, νέους ανθρώπους, ωραία στέκια...
-Γενικά το κέντρο. Σύνταγμα, Κολωνάκι, Μοναστηράκι, Θησείο, Ψυρρή, Γκάζι, απίστευτες περιοχές.
-Ο Πειραιάς, άλλη περιοχή με τελείως διαφορετική ατμόσφαιρα, με μέρη όπως η Καστέλα που πάντα θα σκέφτομαι...
-Οι διάφορες κουζίνες. Θα μου λείψουν τα κινέζικα, τα γιαπωνέζικα, τα μεξικάνικα. Εδώ δεν έχει τέτοια, δυστυχώς...
-Το μετρό. Ω, ναι, το μετρό...
Είναι κι άλλα που θα μου λείψουν αλλά θα τα κρατήσω για μένα.
Εσείς που μένετε εκεί μην γκρινιάζετε σας παρακαλώ! Να την εκτιμάτε, να την προσέχετε και να την φροντίζετε. Είναι μια υπέροχη πόλη...
-Το κλίμα της...Χωρίς υγρασία και πολύ κρύο!
-Η αίσθηση ελευθερίας που σου δίνει. Δεν σε νοιάζει τι θα φορέσεις για να πας super-market, δεν σε νοιάζει τι θα πει ο γείτονας, μπορείς να βρίσεις άνετα στον δρόμο, μπορείς να είσαι ο εαυτός σου... Εδώ πάλι δεν μπορείς, πρέπει να προσέχεις συνέχεια και να λες στους ανθρώπους αυτά που θέλουν να ακούσουν, αλλιώς σε κοιτούν περίεργα...
-Το Παγκράτι, η γειτονιά μου, όπου έζησα 6 περίπου χρόνια, μια περιοχή γεμάτη ζωή, νέους ανθρώπους, ωραία στέκια...
-Γενικά το κέντρο. Σύνταγμα, Κολωνάκι, Μοναστηράκι, Θησείο, Ψυρρή, Γκάζι, απίστευτες περιοχές.
-Ο Πειραιάς, άλλη περιοχή με τελείως διαφορετική ατμόσφαιρα, με μέρη όπως η Καστέλα που πάντα θα σκέφτομαι...
-Οι διάφορες κουζίνες. Θα μου λείψουν τα κινέζικα, τα γιαπωνέζικα, τα μεξικάνικα. Εδώ δεν έχει τέτοια, δυστυχώς...
-Το μετρό. Ω, ναι, το μετρό...
Είναι κι άλλα που θα μου λείψουν αλλά θα τα κρατήσω για μένα.
Εσείς που μένετε εκεί μην γκρινιάζετε σας παρακαλώ! Να την εκτιμάτε, να την προσέχετε και να την φροντίζετε. Είναι μια υπέροχη πόλη...
Thursday, October 02, 2008
New Beginning
Ποτέ δεν μου άρεσαν οι καινούργιες αρχές. Ίσως γιατί πίστευα ότι είναι μόνο στο μυαλό μας, αφού από τη στιγμή που δεν αλλάζουμε σαν άνθρωποι, τίποτα δεν ξεκινάει από την αρχή πραγματικά! (Αηδίες, όλα είναι υποκειμενικά!)
Ετοιμάζομαι να ξεκινήσω, όμως! Το τελευταίο διάστημα έγιναν τόσα πολλά που θεωρώ ότι με άλλαξαν και σαν προσωπικότητα! Δεν είμαι αυτή που ήμουν, αυτό είναι το μόνο σίγουρο και ναι ήθελα να το μοιραστώ στο μπλογκ μου! Νέες περιπέτειες λοιπόν! Και όπως μου είπε και ένας φίλος μου (που θα μου λείψει πολύ-πολύ): "πάρε μεγάλο ποπ-κορν, γιατί είναι μεγάλη η ταινία...".
Του αφιερώνω λοιπόν το "Never Can Say Goodbye"της Gloria Gaynor, όχι γιατί είναι gay ,αλλά γιατί είναι τρελός και του αρέσουν και τα 80's!
Kisses John!
Wednesday, September 17, 2008
Μουσική
Στην αρχή δεν το πίστευα! Νόμιζα ότι δεν έβλεπα καλά, αλλά έτριψα τα μάτια μου και ήταν ακόμα εκεί! Μετά πίστεψα ότι με κάποιο τρόπο βρέθηκα σε άλλη χώρα, αλλά έβαλα την λογική μου να δουλέψει και κατάλαβα ότι ήμουν στην Ελλάδα! Το έκλεισα, το ξαναάνοιξα αλλά ήταν ακόμα εκεί! Η χαρά μου δεν περιγραφόταν! Επιτέλους έβλεπα πάλι μετά από χρόνια το MTV!!! Τα videoclips ήταν καινούργια καμιά σχέση με αυτά που έπαιζε το MAD! Μετά όμως από μια ώρα παρακολούθησης είδα ελληνικά videoclip και έπαθα σοκ! Τελικά μετά από μέρες συνειδητοποίησα ότι ήταν μια από τα ίδια και ότι καμιά σχέση δεν είχε με το MTV που έβλεπα όταν πρωτοήρθα στην Αθήνα, μια 18χρονη φοιτητριούλα που χοροπηδούσε πάνω στο κρεβάτι/καναπέ με την συγκάτοικό της την ώρα που έφευγαν οι γονείς μας και θα μέναμε για πρώτη φορά μόνες μας!
MTV Greece, λοιπόν! Από το τίποτα κάτι είναι και αυτό!
MTV Greece, λοιπόν! Από το τίποτα κάτι είναι και αυτό!
Friday, September 05, 2008
Friday, August 22, 2008
Friday, July 25, 2008
Summer!

Δύο χρόνια πέρασαν από τη δημιουργία αυτού του μπλογκ! Δύο χρόνια γεμάτα από ωραίες στιγμές, γνωριμίες με νέους ανθρώπους, ταξίδια, άγχη, απογοητεύσεις και πολλά πολλά άλλα. Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα ότι θα το συνέχιζα για τόσο πολύ, γενικά είμαι άτομο που βαριέται και αφήνει στη μέση πράγματα (κακό το ξέρω, αλλά όπως έχω ξαναπεί οι άνθρωποι δεν αλλάζουν τόσο εύκολα).
Για μένα, ευτυχώς που υπάρχει η μπλογκόσφαιρα. Είμαι από αυτούς που τη θεωρούν ένα χώρο χρήσιμο, δημιουργικό, με τα θετικά να υπερτερούν από τα αρνητικά.
Τέλος, μιας και είναι η τελευταία μου μέρα στη δουλειά, να ευχηθώ σε όλους ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, με πολλή ξεκούραση και πολλή θάλασσα!
Τα λέμε από Σεπτέμβρη!
Tuesday, July 22, 2008
!!!
Αποποιούμαι την τελειότητα!
Δεν θέλω να είμαι τέλεια, δεν μπορώ να είμαι τέλεια!
Ούτε στη δουλειά, ούτε στο σπίτι, ούτε στη μαγειρική, ούτε σαν φίλη, ούτε σαν γκόμενα!
Κουράστηκα ήδη!
Αφήνω, λοιπόν, την τελειότητα στους άλλους και ετοιμάζομαι για διακοπές!
Friday, July 18, 2008
Movie!

Αυτό το διάστημα ψάχνω να βρω καμιά καλή ταινία που να παίζεται σε θερινό σινεμά (για να ενισχύσουμε και τον θεσμό, τζάμπα τα ρεπορτάζ στις ειδήσεις για την "κρίση" που περνούν;), αλλά μάταια! Έτσι κατέληξα στο DVD του σπιτιού μου και αφού εξάντλησα τις πιο πρόσφατες, έπιασα τις πιο παλιές, τις κλασσικές! Η αλήθεια είναι ότι μπορώ να τις βλέπω ξανά και ξανά (και σίγουρα αξίζουν τα όσκαρ που πήραν)!
Εσείς έχετε δει καμιά ταινία που να αξίζει, σε θερινό;
Thursday, June 26, 2008
Why?
Γιατί το καλοκαίρι να είναι μια περίοδος τύψεων; Γιατί κάθε χρονιά μετανιώνουμε για πράγματα που δεν κάναμε ή κάναμε τον χειμώνα; Γιατί δεν μπορούμε να αποδεχτούμε το γεγονός, αφού δεν αλλάζει, όπως φαίνεται, αλλά κλαιγόμαστε και αισθανόμαστε άσχημα; Γιατί το φαγητό να είναι τόσο ωραίο και το γυμναστήριο τόσο δύσκολο;
Υ.Γ. Όχι δεν είναι ένα απαισιόδοξο ποστ, άλλωστε η ζωή δεν είναι ωραία χωρίς να έχεις κάνει πράγματα για τα οποία μετανιώνεις (αυτό πιστεύω τουλάχιστον εγώ)!!!
Wednesday, June 04, 2008
Wednesday, May 21, 2008
Wednesday, May 14, 2008
Same mistake
And maybe someday we will meet,
and maybe talk and not just speak.
Don't buy the promises cause,
there are no promises I keep.
And my reflection troubles me,
so here I go.
I'm not calling for a second chance,
I'm screaming at the top of my voice.
Give me reason but don't give me choice.
Cause I'll just make the same mistake, again.
(James Blunt)
and maybe talk and not just speak.
Don't buy the promises cause,
there are no promises I keep.
And my reflection troubles me,
so here I go.
I'm not calling for a second chance,
I'm screaming at the top of my voice.
Give me reason but don't give me choice.
Cause I'll just make the same mistake, again.
(James Blunt)
Γιατί μερικοί άνθρωποι επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη ξανά και ξανά; Γιατί, ενώ γνωρίζουν την κατάληξη, κάνουν τις ίδιες λανθασμένες επιλογές; Ποιά λειτουργία του εγκεφάλου είναι αυτή που μας το επιτρέπει αυτό; Γιατί θεωρούμε ότι αυτή τη φορά θα αλλάξει κάτι και η έκβαση της επιλογής μας θα είναι διαφορετική;
Κουράστηκα πια...
Wednesday, May 07, 2008
The Βig Bang Theory
The Big Bang Theory (or TBBT) is an American situation comedy, which premiered on CBS on September 24, 2007. The show is created and executive produced by Chuck Lorre and Bill Prady. The series is about two socially inept prodigies in their 20s who are living across the hall from a beautiful girl with a questionable intellect.(From Wikipedia)
Ωραία σειρούλα, έχει γέλιο, ειδικά αν γνωρίζεις από Φυσική. Εγώ, βέβαια, ως τριτοδεσμίτισσα δεν σκαμπάζω και πολλά, γι' αυτό και ταυτίζομαι περισσότερο με την ξανθιά της σειράς (όπως έχω ξαναπεί)!
Wednesday, April 23, 2008
Subscribe to:
Posts (Atom)





