Επηρεασμένη...

Επηρεασμένη από τα πρόσφατα γεγονότα έψαχνα ένα τρόπο να εκφράσω αυτά που εδώ και καιρό είχα στο μυαλό μου! Τι μπορούμε να κάνουμε πια μέσα σε αυτή την νέα πραγματικότητα που ζούμε? Διάβασα, λοιπόν, κάτι που έγραψε ο Μάνος Αντώναρος στο blog της γυναίκας του Ολίβιας και πολύ μου άρεσε και συμφώνησα μαζί του. Το παραθέτω, λοιπόν, όχι γιατί αυτό το blog έχει τεράστια αναγνωρισιμότητα και θα το διαβάσουν πολλοί, αλλά για να το διαβάζω εγώ. Και όχι δεν είμαι μαμά.


Ευχαριστώ τον Μάνο μου για το παρακάτω κείμενο που έγραψε... Ήθελα σήμερα να σας γράψω και εγώ, αλλά οι δικές μου λέξεις παρα-έβγαιναν πικρές... Θα πω μόνο... Μαμάδες... ελάτε να ενωθούμε!! Ελάτε να δουλέψουμε μαζί μπας και αλλάξει κάτι!!

Εσείς οι μανάδες (δεν είστε πάντοτε ΜΟΝΟ μανούλες) πρέπει να αντισταθείτε.


Παρακάλεσα την Ολίβια να γράψω ένα post στο eimaimama.gr. Δεν το συνηθίζω γιατί εδώ είναι ο χώρος σας…. Όμως κυρίες μου, πρέπει να αντισταθείτε… σας το ’χω γράψει κομψά, σας τόχω γράψει χαριτωμένα, σας το ’χω γράψει με ένταση… αλλά δυστυχώς για έναν εντελώς ακατανόητο λόγο δεν αντιδράτε.

Δεν λέω… ενδιαφέροντα τα θέματα με τα οποία ασχολείστε.

Πολύ χρήσιμες οι πληροφορίες που ανταλλάσετε.

Και εξαιρετικά ισχυρή η ομάδα που έχετε φτιάξει. Αυτό θα σας οδηγήσει να φτιάξετε μια εντελώς καινούργια (διαφορετική) γενιά παιδιών… Το πιστεύω ακράδαντα.

Μην ξεχνιέστε όμως: Αυτό που σας δένει είναι το παιδί. Και όταν κάποιος μιλάει για παιδί, το ΜΟΝΟ που εννοεί είναι το ΜΕΛΛΟΝ του.

Όχι, δεν θα σας γράψω όλα αυτά που έχουν παραγεμίσει το μυαλό την καρδιά μου με το σφάξιμο του άτυχου πατέρα στο κέντρο της Αθήνας.. Ολοι κι όλες ΤΑ ΙΔΙΑ νιώθουμε… Ολοι κι όλες τα ίδια σκεφτόμαστε.

Όμως μερικές φορές δεν αρκεί το συναίσθημα.

Δεν αρκεί η παγιδευμένη στον ελάχιστο χρόνο που δίνει η καθημερινότητα στη λύπη.

ΟΧΙ, σας λέω… δεν είναι ΑΡΚΕΤΟ!

Ξέρετε γιατί;

Επειδή το ανθρωπινο είδος είναι φτιαγμένο για να ΣΥΝΗΘΙΖΕΙ οποιαδήποτε κατάσταση. Θα σας πω ένα παράδειγμα για να συνεννοηθούμε.

Κάποτε ρώτησα έναν εξαιρετικό άνθρωπο, δημοσιογράφο- πολεμικό ανταποκριτή, τον κ. Νικόλα Βαφειάδη, αν φοβάται που πηγαίνει σε όλες αυτές τις πόλεις ανα τον κόσμο που τις βομβαρδίζουν.

Ξέρετε τι μου απάντησε:

-Όλα συνηθίζονται Μάνο μου….

- Και ο φρικτός θόρυβος μιας βόμβας που έρχεται από τον ουρανό και δεν ξέρεις αν θα σκάσει δίπλα ή στο δικό σου κεφάλι;

-Και αυτό Μάνο!

-Και κοιμάσαι;

-Μια χαρά κοιμάμαι.

-Εν ώρα βομβαρδισμών;

-Εν ώρα βομβαρδισμών…. Όχι μόνο εγώ… Ολοι στην πόλη….Γι’ αυτό και βλέπεις πόλεις που δεν παραδίδονται ποτέ… επειδή οι κάτοικοί της έχουν συνηθίσει να τους βομβαρδίζουν…. Οπότε το όπλο αχρηστεύεται.

Καταλάβατε τώρα;

Μπορεί κάλλιστα να συνηθίσετε στη βία, που ασκείται εμμέσως ή αμέσως στα παιδιά σας (μας).

Πείτε μου ειλικρινά: Πόσες φορές έχετε σκεφθεί την γυναίκα του Σωκράτη Γκιόλια που σκότωσαν τον άνδρα της όταν εκείνη ήταν έγκυος;

Πόσες φορές σκεφθήκατε την κοπέλα που κάψανε στην Marfin;

Σας εκλιπαρώ λοιπόν χρησιμοποιείστε την ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ δύναμή σας….

Διαρτυρηθείτε.

Αν θέλετε έχω τρόπους να σας προτείνω… αλλά εσείς πρώτα πρέπει να αποφασίσετε ότι θα προστατεύσετε τα παιδιά σας (μας).

Δεν το καταλαβαίνετε;

Είναι μοναδική ευκαιρία. Είναι η πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία που οι μανάδες είναι συνδεδεμένες. Είναι σε ομάδα. Όχι μόνο εδώ στο eimaimama…

ΔΕΝ ΜΕ ΝΙΑΖΕΙ αν αυτοί που έσφαξαν τον ανθρωπο που ετοιμαζόταν να γίνει πατέρας, ήταν μαύροι, κόκκινοι, μπλέ, μελαψοί, ξανθομπάμπουρες, Χρυσαυγίτες, Μωβαυγίτες, Ινδιάνοι, κομμουνιστές , κεντρώοι, gay, straight, Eσκιμώοι ή ό,τι άλλο βάλει το μυαλό σας.

Πιθανότατα ο καθένας απ’ αυτούς μπορεί να πιστεύει ότι δεν τρέχει και τίποτα να σφάξει για πλάκα τον πατέρα ενός παιδιού που ετοιμάζεται να γεννηθεί… Πιθανότατα… Μην χάνετε τον χρόνο σας κυρίες μου, προσπαθώντας να εξηγήσετε τους λόγους….

Ξέρετε γιατί;

Επειδή μπορεί να συνηθίσετε στην ιδέα.

Σας φαίνεται απίθανο αλλα δεν είναι.

Στην εποχή της Κατοχής οι άνθρωποι συνήθισαν να βλέπουν τουμπανιασμένους από την πείνα νεκρούς ανθρώπους στα πεζοδρόμια…

Είστε μανάδες.

Είστε Ο,ΤΙ ΠΙΟ ΙΕΡΟ έχουμε σ’ αυτην την γη.

Είστε στη χώρα που η μάνα έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην παράδοσή της… στην αρχαία τραγωδία…. Ή μήπως έχετε την ψευδαίσθηση ότι το DNA κριβεται στο internet. Α-ΝΤΙ-ΘΕ-ΤΩΣ… φεγγοβολάει!

Είστε μανάδες για έναν και ΜΟΝΑΔΙΚΟ λόγο: επειδή έχετε έστω και ένα παιδί… έχετε στα χέρια σας ΟΛΟ το μέλλον του κόσμου… έχετε στα χέρια σας τα όντα που θα αλλάξουν τον κόσμο....

Δεν χρειάζομαι εγώ να σας μιλήσω για την ευθύνη. Την νιώσατε απίστευτα έντονα με το πρώτο ουάααααααα της κόρης ή του γιού σας. Ξέρετε πολύ καλά γιατί μι-λά-ω!

Αλήθεια θα αφήσετε αυτούς που έφεραν τα μνημόνια… αυτούς που θέλουν να γίνουν βεζύρης στη θέση του βεζύρη ή αυτούς που ζουν για την εξουσία, να πληγώσουν το πιο αγαπημένο ον που η φύση σας έχει αναθέσει ΚΑΤ ΑΡΧΑΣ να προστατεύσετε και κατά δεύτερον να εκπαιδεύσετε; Όχι η κοινωνία…η ΦΥΣΗ!

Σας ικετεύω: ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΕΤΕ !

ΚΑΝΕΙΣ δεν θα διαννοηθεί να σας αντισταθεί.

Τι ξέρετε για την Αργεντινή;

Σχεδόν τίποτα… ή τα βασικά… αλλά έχετε ακούσει για τις νοικοκυρές που βγήκαν με τις κατσαρόλες στον δρόμο…. Και άλλαξαν τον κόσμο….

Σκεφθείτε… οι νοικοκυρές….

Σκεφθείτε τι μπορεί να κάνετε εσείς οι μανάδες!

Σας φιλώ όλες με αγάπη!

Μάνος Αντώναρος

manosantonaros@gmail.com

My ugly boy!

Χμμ...

Αι άρισται δοκούσαι είναι φύσεις μάλιστα παιδείας δέονται.
Ξενοφών.

μτφρ: εκείνοι που φαίνονται ότι εκ φύσεως είναι άριστοι, χρειάζονται περισσότερο από τους άλλους την παιδεία.

Merry X-mas

Strange Girl

California

First of...

Σεπτέμβρης πάλι! Καινούργια αρχή, λοιπόν, ή όχι; Μικρή χαιρόμουν κι ας άρχιζαν τα σχολεία, γιατί ήταν ο μήνας των γενεθλίων μου! Τώρα δεν χαίρομαι πια! Γενέθλια=γκρρρρρρ!

Το κέφι μου έφτιαξε ο Fukuru με την αφιέρωσή του!!!!! Thanks!

Μονόδρομος...

...ή μήπως όχι?

Ουφ...

...δύσκολη βδομάδα ακολουθεί.

David...Gray?

Paolo Nutini!

Αυτή η φωνή σε αυτό το αγοράκι!!!

Α, και καλό Πάσχα!

Trio!

www.adamnussbaum.net


Μερικές φορές δεν έχει σημασία που βρίσκεσαι, με ποιον και γιατί. Σου αρκεί που ακούς αυτή την μουσική. Και αισθάνεσαι τέλεια...

Jazz trio με Adam Nussbaum(drums), Jiannis Pavlidis(Quitar)και George Kontrafouris(organ). Μια ωραία βραδιά!

Whatever works!

Ευφυές! Ό,τι κάτσει! Ό,τι λειτουργεί, καλύτερα, γιατί η προηγούμενη φράση παραπέμπει σε σαβουρογ...καταστάσεις. Ίσως και γι΄αυτό στα ελληνικά η μετάφραση είναι "Κι αν σου κάτσει"(που για μένα δεν ταιριάζει καθόλου στην ταινία) . Από τα πρώτα δευτερόλεπτα καταλαβαίνει κανείς ότι πρόκειται για ταινία του Woody Allen. Του παλιού, πολύ παλιού νευρωτικού, υπαρξιακού Woody Allen. Δεν διάβασα κριτικές και ούτε με ενδιαφέρει να διαβάσω γιατί για μένα η ταινία είναι καταπληκτική και ευφυέστατη. Δεν θα σας πω την περίληψη, αφού ούτως ή άλλως δεν είναι η πλοκή το θέμα, αλλά η όλη φιλοσοφία που κρύβεται πίσω από τα λεγόμενα και τις επιλογές των πρωταγωνιστών. Πόσες ατάκες έχει πει ο άνθρωπος σε αυτή την ταινία!!!!!!! Από την αρχή μέχρι το τέλος βρίσκεται σε ένα φιλοσοφικοκοινωνικό παραλήρημα! Δεν έχω άλλα να πω! Δείτε την, δείτε την, δείτε την, δείτε την.

Υ.Γ. Πρέπει να ανησυχώ που μερικές απόψεις μου ταιριάζουν με αυτές ενός γέρου, γκρινιάρη, Αμερικανού, πεσιμιστή ανθρώπου???????

New...again?

Λοιπόν, η πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας ολοκληρώθηκε μετά από ένα κραχ και μια πανδημία! What next?

Καλή χρονιά σε όλους!!!

Clutch

Μ' αρέσουν τρελά!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Rain

I never meant to cause you any sorrow.

I never meant to cause you any pain.

I only wanted to one time see you laughing.

I only wanted to see you laughing in the purple rain.

Purple rain, Purple rain

Purple rain, Purple rain

Purple rain, Purple rain

I only wanted to see you bathing in the purple rain.

3 years!

Είναι περίεργο μερικές φορές πως κάτι που θες πολύ, που το σχεδιάζεις και το λαχταράς, που θεωρείς ότι κατακτώντας το θα νιώσεις χαρά και ικανοποίηση, τελικά είναι τόσο μικρό και ανούσιο που σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί ξόδεψες τόσο χρόνο κυνηγώντας το! Διαβάζοντας από την αρχή αυτά που έγραφα εδώ και τρία χρόνια στο μπλογκ μου συνειδητοποίησα ότι πολλά από τα θέλω μου , από τους στόχους μου τους κατέκτησα. Είμαι εδώ που για καιρό ήθελα να είμαι! Αλλά εδώ που είμαι τώρα ήθελα να είμαι πριν από δύο χρόνια, τώρα όλα αυτά που ήθελα μου φαίνονται παρωχημένα. Μπερδευτικό, το ξέρω, (όπως και το μυαλό μου άλλωστε). Φταίει μάλλον που διαπίστωσα διαβάζοντας τις βλακείες μου (που παρεπιμπτόντως μερικές φορές αναρωτιώμουν αν τις έγραψα εγώ) ότι κάθε προηγούμενη χρονιά ήταν καλύτερη από την επόμενη, ότι κάποια πράγματα που θεωρούμε δεδομένα δεν είναι καθόλου, ότι το μέλλον όσο κι αν φαίνεται προγραμματισμένο κρύβει δύσκολες εκπλήξεις. Δεν είναι πεσιμισμός όλο αυτό το παραλήρημα (εντάξει, ίσως λίγο), είναι προσπάθεια να ανασυγκροτήσω τις δυνάμεις μου.
Σας προκαλώ, λοιπόν να ανατρέξετε στα γραφόμενά σας όλων των περασμένων ετών για να διαπιστώσετε κατά πόσο έχετε αλλάξει, πόσα κατακτήσατε, πόσες δυσκολίες αντιμετωπίσατε και πόσα ευχάριστα σας συνέβησαν...
Καλό καλοκαίρι!

Αχ!

Πότε πέρασε κι ο Μάιος; Πότε έφτασε το καλοκαίρι; Πότε πέρασαν 7 μήνες από τότε που επέστρεψα; Πότε, πότε, πότε; Αυτή η σχέση μου με τον χρόνο θα με καταστρέψει!

Anyway, Διακοπές (λέμε τώρα, εγώ δεν διακόπτω από κάτι!!!) εδώ





















εδώ

























ή εδώ;

Duffy

Μερικές φορές το μόνο που χρειάζεται είναι μια κιθάρα...

Thunder

AC/DC - Thunderstruck (Live At Donnington)!!!

Ένεκα που έρχονται στην Αθήνα...